xxxxxxx
info@health.gr
Δευτ-Παρ: 09:00 - 17:00
210xxxxxxx

Όνομα

Ειδικότητα
Ειδικότητα
Πρόσθετο κείμενο
Ταξινόμηση Tabs

Αρτηριακή Υπερταση

Η υπέρταση (HTN) ή υψηλή αρτηριακή πίεση, μερικές φορές αρτηριακή υπέρταση, είναι μία χρόνια πάθηση κατά την οποία η αρτηριακή πίεση στις αρτηρίες είναι αυξημένη. Αυτή η αύξηση της πίεσης κάνει την καρδιά να εργάζεται πιο εντατικά από το φυσιολογικό για να κυκλοφορεί το αίμα μέσω των αιμοφόρων αγγείων. Η αρτηριακή πίεση περιλαμβάνει δύο μετρήσεις, τη συστολική και τη διαστολική, που εξαρτώνται από το εάν ο καρδιακός μυς συστέλλεται (συστολή) ή χαλαρώνει μεταξύ των παλμών (διαστολή). Η φυσιολογική αρτηριακή πίεση σε κατάσταση ηρεμίας κυμαίνεται από 100 έως 140 mmHg συστολική (ανώτατη μέτρηση) και από 60 έως 90 mmHg διαστολική (κατώτατη μέτρηση). Υπάρχει υψηλή αρτηριακή πίεση εάν είναι μονίμως σε επίπεδα 140/90 mmHg ή παραπάνω.

Η υπέρταση ταξινομείται είτε ως πρωτογενής (ουσιαστική) υπέρταση είτε ως δευτεροπαθής υπέρταση. Περίπου το 90–95% των περιπτώσεων κατηγοριοποιούνται ως "πρωτογενής υπέρταση", που σημαίνει υψηλή αρτηριακή πίεση χωρίς προφανές υποκείμενο ιατρικό αίτιο.[1] Άλλες καταστάσεις που επηρεάζουν τα νεφρά, τις αρτηρίες, την καρδιά ή το ενδοκρινικό σύστημα προκαλούν το υπόλοιπο 5–10% των περιπτώσεων (δευτεροπαθής υπέρταση).

Η υπέρταση είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για το εγκεφαλικό, το έμφραγμα του μυοκαρδίου (καρδιακές προσβολές), την καρδιακή ανεπάρκεια, τα ανευρύσματα των αρτηριών (π.χ., ανεύρυσμα αορτής), την περιφερική αρτηριακή νόσο και είναι η αιτία της χρόνιας νεφρικής νόσου. Ακόμα και η μέτρια αύξηση της αρτηριακής πίεσης σχετίζεται με το μειωμένο προσδόκιμο ζωής. Οι αλλαγές στον τρόπο διατροφής και ζωής μπορούν να βελτιώσουν τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και να μειώσουν τον κίνδυνο των επιπλοκών που σχετίζονται με την υγεία. Ωστόσο, συχνά είναι απαραίτητη η λήψη φαρμακευτικής αγωγής σε άτομα για τα οποία οι αλλαγές στον τρόπο ζωής είναι αναποτελεσματικές ή ανεπαρκείς

Επεξεργασία Διαγραφή

Στηθάγχη

Η στηθάγχη είναι παροξυσμός θωρακικού πόνου που εντοπίζεται στην προκάρδια περιοχή και αποτελεί την κυριότερη κλινική εκδήλωση της στεφανιαίας νόσου.

 

Χαρακτήρες του στηθαγχικού πόνου

Συχνά περιγράφεται σαν σφίξιμο, κάψιμο, πίεση ή πνιγμονή ή γενικότερα σαν δυσφορία που εντοπίζεται πίσω από το στέρνο (οπισθοστερνικά). Ο ασθενής τυπικά φέρνει τη γροθιά του μπροστά από το στέρνο για να περιγράψει τον πόνο. Η ένταση του πόνου ποικίλει από ήπια έως κι έντονη. Μερικές φορές, η κύρια εστία του στηθαγχικού πόνου δεν είναι οπισθοστερνικά, αλλά μπορεί να εντοπίζεται σε άλλη περιοχή του θώρακα, στο επιγάστριο, στα άνω άκρα (ιδιαίτερα το αριστερό), στον τράχηλο ή στην κάτω γνάθο. Από την συνηθισμένη του οπισθοστερνική θέση, ο στηθαγχικός πόνος μπορεί να ακτινοβολεί στην πλάτη ή σε μια ή περισσότερες από τις προαναφερθείσες περιοχές. Ο πόνος της στηθάγχης έχει διάρκεια λίγων λεπτών και υποχωρεί με τη λήψη νιτρωδών φαρμάκων. Ο πόνος της στηθάγχης είναι δυνατόν να συνοδεύεται και από άλλα συμπτώματα και σημεία όπως δύσπνοια, εφίδρωση, ναυτία κι έμετο.

 

Είδη στηθάγχης

1. Σταθερή στηθάγχη : Ο στηθαγχικός πόνος εμφανίζεται όταν υπάρχει ένας ή περισσότεροι παράγοντες που αυξάνουν το καρδιακό έργο και τις απαιτήσεις του μυοκαρδίου σε οξυγόνο. Τέτοιοι παράγοντες είναι η σωματική άσκηση, η συγκινησιακή φόρτιση, το έντονο ψύχος, ένα πλούσιο γεύμα, η σεξουαλική πράξη κ.ά. Ο πόνος διαρκεί μερικά λεπτά και υποχωρεί με τη λήψη ενός νιτρώδους φαρμάκου ή με διακοπή της σωματικής άσκησης.

2. Ασταθής στηθάγχη : Ο στηθαγχικός πόνος εμφανίζεται ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη κάποιου εκλυτικού παράγοντα όπως η σωματική άσκηση, δηλαδή ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας ή κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ο πόνος μπορεί να είναι εντονότερος από εκείνον της σταθερής στηθάγχης και να διαρκεί περισσότερο, υποχωρεί δε με τη λήψη νιτρωδών φαρμάκων. Η ασταθής στηθάγχη υποδηλώνει σοβαρότερη νόσο των στεφανιαίων αγγείων και έχει χειρότερη πρόγνωση. 

 

 


Επεξεργασία Διαγραφή
Δύσπνοια

Η δύσπνοια είναι το αίσθημα δυσκολίας στην αναπνοή. Το σύμπτωμα αυτό μπορεί να αποτελείται από ποιοτικώς διαφορετικές συνιστώσες, όπως το σφίξιμο στο στήθος ή το αποπνικτικό αίσθημα (η αίσθηση ότι δεν υπάρχει αρκετό οξυγόνο).

Η δύσπνοια είναι συνηθισμένο σύμπτωμα μετά από έντονη δραστηριότητα, αλλά καθίσταται παθολογικό όταν συμβαίνει σε άλλες καταστάσεις. Στο 85% των παθολογικών περιπτώσεων, η δύσπνοια οφείλεται σε άσθμα, πνευμονία, καρδιακή ισχαιμία, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, διάμεση πνευμονοπάθεια ή ψυχογενή αίτια, όπως η διαταραχή πανικού και το άγχος.

 

Πηγή

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Στεφανιαία νόσος

Η στεφανιαία καρδιακή νόσος, ή απλά στεφανιαία νόσος, προκαλείται όταν οι αθηρωματικές πλάκες πληρώνουν, δηλαδή γεμίζουν, στον αυλό των αιμοφόρων αγγείων της καρδιάς, τα οποία ονομάζονται στεφανιαίες αρτηρίες, και εμποδίζουν τη ροή του αίματος στην καρδιά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη παροχή οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών στους ιστούς της καρδιάς. Η ελάττωση της παροχής οξυγόνου στο μυοκάρδιοπροκαλεί κλινικά τη στηθάγχη.

Η στεφανιαία νόσος αποτελεί πλέον την πρωταρχική αιτία θανάτου στις σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες. Υπεύθυνη τις περισσότερες φορές για την εμφάνιση της νόσου είναι μια κατάσταση γνωστή με το όνομα αθηρωσκλήρωση, η οποία οφείλεται στην δημιουργία αθηρωματικών πλακών που επικάθονται στο εσωτερικό των στεφανιαίων αρτηριών (των αρτηριών που παρέχουν αίμα στην καρδιά) προκαλώντας έτσι την στένωση του αυλού τους και τη μείωση του παρεχόμενου αίματος. Η αθηρωματική πλάκα αποτελείται κυρίως από χοληστερόλη, λιπώδη στοιχεία, ινώδη ιστό και ενίοτε από κατά τόπους εναποθέσεις ασβεστίου.

Οι αθηρωματικές πλάκες σχηματίζονται από εναποθέσεις λίπους στο τοίχωμα των αρτηριών λόγω κυκλοφορίας στο αίμα υπερβολικών ποσοτήτων λιπών. Η σταδιακή αυτή συσσώρευση, που ονομάζεται αρτηριοσκλήρυνση, προκαλεί στένωση ή απόφραξη των αγγείων.

Η ρήξη της πλάκας, ή αθηρώματος, και η δημιουργία θρόμβου, που ονομάζεται αθηροθρόμβωση αποτελεί αιτία οξέων ισχαιμικών ή στεφανιαίων συνδρόμων. Ο σχηματισμός αποφρακτικού θρόμβου έχει ως αποτέλεσμα την παντελή και παρατεταμένη έλλειψη οξυγόνου στο μυοκάρδιο, η οποία με τη σειρά της προκαλεί νέκρωση του μυοκαρδίου, ή αλλιώς έμφραγμα.

 

Πηγή

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Σακχαρώδης διαβήτης

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολική ασθένεια η οποία χαρακτηρίζεται από αύξηση της συγκέντρωσης του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης, είτε ως αποτέλεσμα ελαττωμένης έκκρισης ινσουλίνης είτε λόγω ελάττωσης της ευαισθησίας των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη. Οι κύριοι τύποι σακχαρώδους διαβήτη είναι ο διαβήτης τύπου 1, ο διαβήτης τύπου 2 και ο διαβήτης της κύησης. Ο σακχαρώδης διαβήτης έχει χρόνια πορεία και μπορεί να προκαλέσει μια σειρά σοβαρών επιπλοκών, όπως καρδιαγγειακή νόσο, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, βλάβες του αμφιβληστροειδούς, βλάβες των νεύρων, στυτική δυσλειτουργία κ.ά. Πρωτεύοντα ρόλο στη θεραπεία του σακχαρώδους διαβήτη παίζει η χορήγηση ινσουλίνης.

 

Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1

Χαρακτηρίζεται από καταστροφή των β-κυττάρων του παγκρέατος, που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ινσουλίνης, με αποτέλεσμα ολική έλλειψη ή ελάχιστη έκκριση ινσουλίνης. Ο τύπος αυτός αποτελεί την κυριότερη αιτία διαβήτη σε παιδιά, μπορεί όμως να προσβάλλει και τους ενήλικες. Ο διαβήτης τύπου 1 εισβάλλει συνήθως απότομα και οδηγεί συχνά στην ανάπτυξη κέτωσης και διαβητικής κετοξέωσης εάν το έλλειμμα ινσουλίνης δεν καλυφθεί. Ο ασθενής είναι απόλυτα εξαρτημένος από την εξωγενή χορήγηση ινσουλίνης προκειμένου τα επίπεδα σακχάρου του αίματος να διατηρηθούν σε φυσιολογικά επίπεδα.

 

Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2

Χαρακτηρίζεται από το συνδυασμό ελαττωμένης έκκρισης ινσουλίνης και ελαττωμένης ευαισθησίας των κυττάρων στη δράση της (φαινόμενο που ονομάζεται ινσουλινοαντοχή). Στα πρώτα στάδια της νόσου, η ελαττωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη είναι η κύρια διαταραχή, ενώ τα επίπεδα ινσουλίνης στο αίμα είναι αυξημένα. Ο διαβήτης τύπου 2 είναι η συχνότερη αιτία διαβήτη στους ενηλίκους. Σπουδαίος προδιαθεσικός παράγοντας για την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 είναι η παχυσαρκία. Η παχυσαρκία προδιαθέτει στην ανάπτυξη ινσουλινοαντοχής πιθανόν λόγω της παραγωγής από το λιπώδη ιστό ουσιών που ελαττώνουν την ευαισθησία των κυττάρων στην ινσουλίνη. Άλλοι προδιαθεσικοί παράγοντες είναι η ηλικία και το οικογενειακό ιστορικό.

Στον διαβήτη τύπου 2, τα συμπτώματα είναι πιο ήπια και η πιθανότητα εμφάνισης διαβητικής κετοξέωσης είναι μικρή. Παρ’ όλ’ αυτά, ο κίνδυνος απώτερων και σοβαρών επιπλοκών παραμένει υψηλός. Το πρώτο βήμα στη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 είναι η αλλαγή του τρόπου ζωής του ασθενούς, με στόχο την απώλεια βάρους, την αύξηση της σωματικής άσκησης και την υγιεινή διατροφή. Εάν κριθεί απαραίτητο, χρησιμοποιούνται αντιδιαβητικά φάρμακα. Στην περίπτωση που η θεραπεία αποτύχει, κρίνεται σκόπιμη η χορήγηση ινσουλίνης για τον έλεγχο και αυτών των ασθενών.

 


 

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Καρδιακή ανεπάρκεια

Η καρδιακή ανεπάρκεια είναι η έλλειψη ικανότητας της καρδιάς να κυκλοφορεί επαρκώς το αίμα στο σώμα. Αυτή η αδυναμία στη μετάδοση του αίματος έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να ικανοποιηθούν απαραίτητες λειτουργίες και μεταβολικές ανάγκες που χρειάζεται το ανθρώπινο σώμα, όπως η μεταφορά οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών στους ιστούς.

 

Συμπτώματα

 

 

 

 

 

 

 





Τα συμπτώματα της καρδιακής ανεπάρκειας είναι :

Δύσπνοια

βήχας

οίδημα (πρήξιμο) ποδιών ή αστραγάλων

οίδημα κοιλιάς

αύξηση βάρους

ταχύτατοι ή ανώμαλοι σφυγμοί

αίσθημα πιο γρήγορων και δυνατών παλμών της καρδιάς

δυσκολία στον ύπνο

κόπωση, αδυναμία, λιποθυμία

απώλεια όρεξης

μειωμένη συγκέντρωση

μειωμένη παραγωγή ούρων

εμετός

ναυτία

ούρηση κατά την διάρκεια της νύχτας

τα συμπτώματα στα μικρότερα παιδιά (νήπια) είναι ιδρώτας κατά την ώρα του φαγητού ή σε διάφορες ώρες της ημέρας.

αρρυθμίες

αναιμία

υπερθυρεοειδισμός

λοιμώξεις με ή χωρίς πυρετό

νεφροπάθεια

 



 

Επεξεργασία Διαγραφή
Ταχυκαρδίες

Πρόκειται για εκείνη την κατάσταση κατά την οποία ο ασθενής αναφέρει επεισόδια όπου αισθάνεται έντονα τους παλμούς της καρδιάς του, (αίσθημα φτερουγίσματος συνήθως στο θώρακα και στον τράχηλο).  Η διάρκεια αυτών των επεισοδίων ποικίλει ενώ κάποιες φορές μπορεί να συνοδεύεται και με ζάλη ή και άλλα συμπτώματα. 

 

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Κολπική μαρμαρυγή

Η Κολπική Μαρμαρυγή, ανήκει στις υπερκοιλιακές αρρυθμίες και είναι η πιο συχνή αρρυθμία της καρδιάς παγκοσμίως. Η γήρανση του πληθυσμού στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική την κάνουν ιδιαίτερα συχνή ιδιαίτερα σε ηλικίες άνω των 60 ετών. Οι οικονομικές συνέπειες στους προϋπολογισμούς της υγείας καθώς και η πρόοδος τόσο της φαρμακοβιομηχανίας όσο και της επεμβατικής καρδιολογίας (ηλεκτροφυσιολογίας) ,έχει στρέψει τα φώτα της επιστήμης πάνω της.

 


 

Τί είδη κολπικής μαρμαρυγής υπάρχουν; 

Η κολπική μαρμαρυγή κατηγοριοποιείται σε: 

Παροξυσμική , όπου τα επεισόδια που έρχονται και φεύγουν από μόνα τους χωρίς ιατρική παρέμβαση και διαρκούν συνήθως λιγότερο από 48 ώρες (μερικές φορές έως και 7 ημέρες) Μεταξύ των επεισοδίων υπάρχει φυσιολογικός ρυθμός. 

Εμμένουσα (επεισόδια που διαρκούν πάνω από 7 ημέρες ή που χρειάζονται ιατρική παρέμβαση για να αναταχθούν) 

Χρόνια (αρρυθμία που πλέον έχει εγκατασταθεί μόνιμα και έχει αποφασιστεί ότι δεν υπάρχει λόγος ανάταξης) 

 

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Πρόπτωση μιτροειδούς

Η μιτροειδής βαλβίδα αποτελείται από δύο πέταλα που λέγονται γλωχίνες και οι οποίες ανοίγουν και κλείνουν ανάλογα με τη φάση του καρδιακού κύκλου.

Στην πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας και όταν η βαλβίδα είναι κλειστή κατά τη φάση συστολής της καρδιάς, οι γλωχίνες προβάλουν ελαφρά προς τα πίσω (δηλαδή προς τον αριστερό κόλπο).

Η κατάσταση αυτή είναι αποτέλεσμα διαταραχής στο σχήμα και στο μέγεθος των γλωχίνων (υπάρχει περίσσεια βαλβιδικού ιστού) συνήθως εκ γενετής και μπορεί να συνδυάζεται και με άλλες διαταραχές του συνδετικού ιστού.

 

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Ανεύρυσμα αορτής

Το ανεύρυσμα της αορτής είναι μια διάταση ενός τμήματός της. Η σοβαρότητα του ανευρύσματος εξαρτάται μεταξύ άλλων από τη διάμετρο και το μήκος του τμήματος της αορτής. Η αορτή είναι η μεγαλύτερη αρτηρία του ανθρώπινου σώματος και αρχίζει από την καρδία και μετά κατεβαίνει προς το θώρακα και την κοιλία. Το ανεύρυσμα μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιοδήποτε μέρος της αορτής. Όμως τα περισσότερα ανευρύσματα αορτής συμβαίνουν στο τμήμα της αορτής που βρίσκεται στην κοιλιακή περιοχή.

Συμπτώματα δημιουργούνται κυρίως σε περιπτώσεις ρήξης του ανευρύσματος:

 

  1. Ξαφνικός, έντονος και επίμονος πόνος στην κοιλιά, στο στήθος ή στην πλάτη
  2. Πόνος που αντανακλάται στην πλάτη ή στα πόδια
  3. Εφίδρωση, αίσθηση κρύου
  4. Ζαλάδα
  5. Χαμηλή πίεση
  6. Ταχυκαρδία
  7. Λιποθυμία
  8. Δύσπνοια
Επεξεργασία Διαγραφή
Συγκοπή - Ζάλη

Με τον όρο συγκοπή εννοείται η ξαφνική (αλλά συνήθως προσωρινή) απώλεια της συνείδησης λόγω εγκεφαλικής ισχαιμίας (λιποθυμία). Συχνά ο όρος συγκοπή αναφέρεται στη συγκοπή καρδιάς που σημαίνει απώλεια συνείδησης που οφείλεται σε καρδιολογικά αίτια (δηλαδή σε μειωμένη ικανότητα της καρδιάς να τροφοδοτήσει τον εγκέφαλο με αίμα).

 


 

Επεξεργασία Διαγραφή
Ταξινόμηση Tabs
Υπέρηχος - Triplex καρδιάς

  • Υπερηχοκαρδιογράφημα (Triplex). Πρόκειται για μια εξέταση που χρησιμοποιεί ηχητικά κύματα για να δημιουργήσει μια κινούμενη εικόνα της καρδιάς. Η εικόνα αυτή είναι πολύ πιο λεπτομερής απ’ ότι μια απλή ακτινογραφία και δε συμπεριλαμβάνει την έκθεση σε ακτινοβολία. Ο υπερηχοκαρδιογράφος επιτρέπει στον ιατρό να έχει οπτική αντίληψη του καρδιακού παλμού και ποικίλων δομών της καρδιάς.

    Πηγή


 

Επεξεργασία Διαγραφή
Ηλεκτροκαρδιογράφημα

Το ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ) ή καρδιογράφημα είναι μια απλή, γρήγορη, ανώδυνη, φθηνή εξέταση της δραστηριότητας της καρδιάς, με αρκετά καλή ειδικότητα και ευαισθησία.

Στην πραγματικότητα καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα των μυών της παλλόμενης καρδιάς αποδίδοντας μέσω του ηλεκτροκαρδιογράφου σε ειδικό χαρτί ή οθόνη χαρακτηριστικά γραφήματα που ονομάζονται επάρματα. Στα επάρματα, ο οριζόντιος άξονας αντιστοιχεί στο χρόνο και ο κάθετος στο ηλεκτρικό δυναμικό.

Ο Βίλεμ Αϊντχόφεν ανακάλυψε τις αρχές καταγραφής και ερμηνείας του ΗΚΓ από το 1893, κερδίζοντας το Νομπέλ ιατρικής το 1924.

Η ονομασία του προέρχεται από την ελληνική γλώσσα προδίδοντας τις αρχές της λειτουργίας του. Ήλεκτρο=ηλεκτρική δραστηριότητα της καρδίας, Καρδιο=καρδιά Γράφος=καταγραφή.

Με το ηλεκτροκαρδιογράφημα(ΗΚΓ) μπορούμε να διαπιστώσουμε οξείες (πχ. οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου) αλλά και χρόνιες (κολπική μαρμαρυγή, καρδιακές αρρυθμίες) διαταραχές που μπορούν να αφορούν τον καρδιακό ρυθμό αλλά και την αρχιτεκτονική της καρδιάς.

Το ΗΚΓ μπορεί όχι μόνο να διαπιστώσει το έμφραγμα, αλλά και την θέση εντόπισης του προβλήματος, η οποία διακρίνει το έμφραγμα σε: πρόσθιο εκτεταμένο, κατώτερο, προσθιοπλάγιο και πρόσθιο διαφραγματικό.

Στην ίδια αρχή της ηλεκτροκαρδιογραφικής καταγραφής στηρίζονται και άλλες εξετάσεις της καρδίας όπως το Holter ρυθμού και το τεστ κοπώσεως με διαφορετικές όμως ενδείξεις ως προς την διενέργεια τους.

Πηγή

Επεξεργασία Διαγραφή
Τεστ κοπώσεως

Η δοκιμασία κοπώσεως ή τεστ κοπώσεως ή stress test είναι μια απλή, αναίμακτη εξέταση, που συμβάλλει στη διάγνωση και παρακολούθηση της στεφανιαίας νόσου. Τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της δοκιμασίας κοπώσεως είναι η εκτέλεση ελεγχόμενης σωματικής άσκησης από τον εξεταζόμενο και η συνεχής ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση αυτού κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης της άσκησης καθώς και μετά από αυτήν.

Η δοκιμασία κόπωσης γίνεται συχνά για να διαφωτίσει το γιατρό σε περίπτωση ανεξήγητων πόνων του ασθενούς στο στήθος. Eπίσης, για να ξέρει ένας ασθενής πόσο αντέχει η καρδιά του στην άσκηση όταν έχει προηγηθεί κάποια καρδιολογική επέμβαση.

Κατά τη δοκιμασία κόπωσης ο εξεταζόμενος υποβάλλεται σε σωματική άσκηση, βάδισμα ή ποδηλασία, κατά την οποία συνεχώς παρακολουθείται το ηλεκτροκαρδιογράφημα.

Στον εξεταζόμενο τοποθετούνται τα 12 καλώδια του ηλεκτροκαρδιογράφου ως εξής: Τα καλώδια των άκρων (χέρια και ποδιά) τοποθετούνται κεντρικότερα και συγκεκριμένα αυτά των άνω άκρων τοποθετούνται λίγο πιο κάτω από τη μέση των κλείδων, ενώ τα καλώδια των κάτω άκρων τοποθετούνται λίγο πιο πάνω από τις λαγόνιες ακρολοφίες. Τα καλώδια των προκαρδίων απαγωγών τοποθετούνται στις κανονικές τους θέσεις, όπως στο απλό ηλεκτροκαρδιογράφημα. Ο ηλεκτροκαρδιογράφος είναι συνδεδεμένος με ηλεκτρονικό υπολογιστή ο οποίος αφ' ενός μεν παρουσιάζει συνεχώς στην οθόνη του μερικές απαγωγές του ηλεκτροκαρδιογραφήματος, αφ' ετέρου κατακρατεί στη μνήμη του το ηλεκτροκαρδιογράφημα για περαιτέρω επεξεργασία.

Πηγή

Επεξεργασία Διαγραφή
Holter ρυθμού 

Πρόκειται για μία διαγνωστική συσκευή που καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα της καρδιάς επί 24 ώρες. Συγκεκριμένα 5 αυτοκόλλητα (που λειτουργούν ως ηλεκτρόδια) τοποθετούνται στο θώρακα και τα οποία συνδέονται με κάποια καλώδια τα οποία καταλήγουν σε μία μικρή συσκευή (καταγραφικό) που τη κουβαλάει ο ασθενής πάνω του σαν ζώνη. Με το holter ο ασθενής μπορεί να κάνει οποιαδήποτε δραστηριότητα της καθημερινής του ζωής χωρίς περιορισμούς (αρκεί να μη βραχεί).

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Holter πίεσης

Πρόκειται για μία συσκευή που μετράει και καταγράφει επί 24 ώρες την αρτηριακή πίεση του ασθενούς. Αποτελείται από μια περιχειρίδα που μπαίνει γύρω από το μπράτσο του ασθενούς (όπως και τα υπόλοιπα πιεσόμετρα) και αυτή συνδέεται με ένα καταγραφικό μηχάνημα που το φέρει πάνω του σαν ζώνη. Η περιχειρίδα φουσκώνει τις πρωινές και απογευματινές ώρες ανά 30 λεπτά ενώ τις βραδινές ώρες ανά 60 λεπτά.

Επεξεργασία Διαγραφή
Δυναμικό Ηχοκαρδιογράφημα - Stress Echo 

Το stress echo είναι μία από τις πιο σύγχρονες τεχνικές υπερήχων καρδιάς που βοηθά στη διάγνωση, και μάλιστα σε πρώιμο στάδιο, της στεφανιαίας νόσου. Αυτή η διαγνωστική εξέταση βοηθά να εντοπιστούν οι στενώσεις στα αγγεία της καρδιάς, που εμποδίζουν τη σωστή αιμάτωσή της και αυξάνουν τον κίνδυνο επιπλοκών.

Επίσης, εντοπίζει βλάβες του μυοκαρδίου και ελέγχει τη λειτουργία των βαλβίδων σε περιπτώσεις στενώσεων.

Σε κατάσταση ηρεμίας ένας ασθενής με στεφανιαία νόσο μπορεί να μην εμφανίσει στηθάγχη. Η εξέταση με ηλεκτροκαρδιογράφημα σε αυτή την περίπτωση συχνά δείχνει φυσιολογικά αποτελέσματα. Όταν όμως νιώθει στρες αυξάνονται οι ανάγκες της καρδιάς για οξυγόνο και όταν υπάρχει στένωση μειώνεται η αιμάτωση και προκαλείται διαταραχή στην κινητικότητα του μυοκαρδίου. Η διάγνωση μέσω του stress echo παρέχει πιο ασφαλή και αξιόπιστα αποτελέσματα.

Επεξεργασία Διαγραφή
Ταξινόμηση Tabs
Στεφανιαίο stent

Το στεφανιαίο stent είναι ένας σωλήνας που τοποθετείται στις στεφανιαίες αρτηρίες οι οποίες τροφοδοτούν την καρδιά, ώστε να κρατούν τις αρτηρίες ανοικτές κατά τη θεραπεία των στεφανιαίων νόσων. Το stent χρησιμοποιείται μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PCI). Τα stents μειώνουν τη στηθάγχη και έχουν αποδειχθεί ότι βελτιώνουν την ικανότητα επιβίωσης σε περίπτωση οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου.

 

Πηγή

 






Επεξεργασία Διαγραφή
Bypass

Μια αγγειακή παράκαμψη (ή αγγειακό μόσχευμα ή bypass) είναι μια χειρουργική διαδικασία που εκτελείται για να ανακατευθύνει τη ροή του αίματος από τη μια περιοχή στην άλλη με την επανασύνδεση των αιμοφόρων αγγείων. Συχνά, αυτό γίνεται για να παρακάμψει μια ασθενή αρτηρία, από μια περιοχή φυσιολογικής ροής αίματος σε μια άλλη σχετικά κανονική περιοχή. Συνήθως εκτελείται λόγω ανεπαρκούς ροής αίματος (ισχαιμίας) που προκαλείται από αθηροσκλήρωση, ως μέρος της μεταμόσχευσης οργάνου, ή για αγγειακή πρόσβαση στην αιμοκάθαρσηΣε γενικές γραμμές, φλέβα κάποιου (μοσχεύματα) είναι το προτιμώμενο υλικό μοσχεύματος (ή αγωγός) για μια αγγειακή παράκαμψη, αλλά χρησιμοποιούνται επίσης και άλλοι τύποι μοσχευμάτων όπως πολυτετραφθοροαιθυλένιο (Teflon), τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο (Dacron) ή φλέβα διαφορετικού ατόμου (αλλομοσχεύματος). Οι αρτηρίες μπορούν επίσης να χρησιμεύσουν ως αγγειακά μοσχεύματα. Ένας χειρουργός σφραγίζει το μόσχευμα με το χέρι χρησιμοποιώντας το χειρουργικό ράμμα και δημιουργεί μια χειρουργική αναστόμωση.

 

Πηγή

 

Επεξεργασία Διαγραφή
Επεμβατική Καρδιολογία

Με τον όρο επεμβατική καρδιολογία εννοούμε την αιματηρή προσπέλαση του ασθενούς μέσω καθετηριασμού ενός από τα μεγάλα αγγεία που οδηγούν στην καρδιά. Σκοπό έχει είτε την διάγνωση,είτε την θεραπεία καρδιακής νόσου. Η επεμβατική καρδιολογία είναι υποειδικότητα της καρδιολογίας και χρειάζεται εξειδίκευση για την απόκτηση της επάρκειας της.

Πιο ειδικά η επεμβατική καρδιολογία περιλαμβάνει:

  • επεμβάσεις αναγνώρισης ισχαιμικής νόσου του μυοκαρδίου
    • Στεφανιογραφία
    • Αγειοπλαστική στεφανιαίων
  • Ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες κυρίως προς διερεύνηση καρδιακών αρρυθμιών
  • Βαλβιδοπλαστική κυρίως αορτικής και μιτροειδούς βαλβίδας

Η πιο συχνή χρήση της είναι για την διερεύνηση και θεραπεία ισχαιμικής νόσου,πού είναι και τα συχνότερα περιστατικά παγκοσμίως.

Ο πρώτος επιτυχής καρδιακός καθετηριασμός έγινε το 1977 από έναν Γερμανό Καρδιολόγο ονόματι Andreas Gruentzig στη Ζυρίχη. Το εργαστήριο όπου διενεργείται η επεμβατική καρδιολογία ονομάζεται εργαστήριο καρδιακού καθετηριασμού (cardiac catheterization lab).

Η διάρκεια μίας στεφανιογραφίας είναι περίπου τριάντα λεπτών (30) ενώ μία αγγειοπλαστική (το γνωστό μπαλονάκι) μπορεί να φτάσει και να ξεπεράσει την μιάμιση ώρα.Ο ασθενής κατά την διάρκεια της ιατρικής πράξης παραμένει σε εγρήγορση (χρησιμοποιείται τοπική αναισθησία).

Όπως όλες οι ιατρικές πράξεις και ακόμα περισσότερο οι επεμβατικές δεν είναι άμοιρες επιπλοκών και μάλιστα σοβαρών. Σίγουρα πάντως το όφελος υπερκαλύπτει το ρίσκο, μίας και τα ποσοστά σοβαρών επιπλοκών είναι αρκετά χαμηλά.

Πηγή

Επεξεργασία Διαγραφή
Powered by Asios-web.gr © 2019